༄༅། །ཆོས་བརྒྱད་མགོ་སྙོམས་ཀྱི་ཁྲིད་ཡིག་བདེ་ཆེན་རོལ་པའི་ཆུ་གཏེར་བཞུགས་སོ། །

平齐八法之引导文

大乐海洋

རྒྱལ་དབང་ཆོས་རྗེ།

嘉旺曲杰 著

ན་མོ་མ་ཧཱ་མུ་དྲཱ་ཡ།

拿摩嘛哈木扎亚！

སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་དངོས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ། །

སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་སྤྲོས་པས་དབེན། །

种种诸法之现象，

虽现如幻然无论，

ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོར་རོ་མཉམ་པས། །

ཁྱབ་གདལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཇུག་པ་ལ། །

俱生自性一味故，

普遍契入不二境，

རྩེ་གཅིག་ཡིད་ཀྱིས་དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། །

སྣ་ཚོགས་བཅོས་མའི་སྒྱུ་ཐབས་ཀུན་སྤངས་ནས། །

于此专心相应法，

遣除一切虚伪幻，

ཟབ་དབྱངས་རྣལ་མའི་ལམ་ལ་སྦྱང་བྱའི་ཕྱིར། །

སྐལ་བཟང་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་འདི་བསྟེན་པར་བྱ། །

为修本净甚深道，

有缘者当依此道。

དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུས་མངོན་པར་མ་བསླད་ཅིང༌། ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལ་རག་ལས་ཤིང༌། དེ་ཡང་ཆེད་དུ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་བཅོས་མའི་རྩོལ་བ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཁོ་ན་ལས་རང་གི་རང་བཞིན་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་སྤང་བྱ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྤང་བ་དང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྤང་བ་དང༌། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་རོ་མཉམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤང་བའོ། །

此世出世间圆满、美好的一切，不被迷乱的因所污染，而显现为清净之本来面目极为重要。只有息灭了特意的破和立等有伪的造作，才能很清晰地看到自我本性。

因此，所断一切法应以对治法的门中进行断除、以善巧进行断除、以自性一味的方式进行断除。

དེ་དག་ལས་དང་པོ་གཉིས་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་ཤིང༌། འདིར་ཕྱི་མ་གཙོ་ཆེ་བར་སྟོན་ལ། དེ་ལ་ཡང་སྤང་བར་གདམས་པ་དང༌། སྤོང་བའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་རྩ་བར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་བར་གདམས་པ། འབྱུང་ཉེ་བའི་སྒོ་ནས་སྤང་བར་གདམས་པ། སྤང་དཀའ་བའི་སྒོ་ནས་སྤང་བར་གདམས་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཆོས་བརྒྱད་ངོས་གཟུང་བ་དང༌། དེ་ཉིད་རྩ་བ་གང་ལས་བྱུང་ཚུལ་དང་གཉིས།

其中前两者在它处学习，在此主要讲解第三种方式。

全文分二：甲一、引导断除；甲二、如何断除。

甲一、引导断除分三：乙一、根本的门中引导断除；乙二、易出现的门中引导断除；乙三、难以断除的门中引导断除。

乙一、根本的门中引导断除分二：丙一、识别世间八法；丙二、八法如何产生？

དང་པོ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ནི་རྙེད་དང་མ་རྙེད་དང༌། གྲགས་དང་མ་གྲགས་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། བསྟོད་སྨད་ཅེས་བྱ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །ཞེས་པ་ལྟར། འཇིག་པ་ལ་རྟེན་པ་འཁོར་བ་པ་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་ཉེ་བའི་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ཞིང་ཉེས་པ་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོར་གྱུར་པ་ནི། བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་དབུལ་བ་མི་འདོད་ཅིང༌། འབྱོར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཐབས་སུ་གཞོགས་སློང་དང༌། རྙེད་པས་རྙེད་པ་འཚོལ་བ་དང༌། ཐོབ་ཀྱི་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དུ་མ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །ཆུང་ན་མི་དགའ་བ་ནི་གཞན་གྱི་འབྱོར་པ་ལ་ཕྲག་དོག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་རྣམ་པར་མ་རུང་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཆོས་པར་ཁས་འཆེ་བ་དག་ལ་ཡང་འབྱུང་སྟེ། ཆོས་ལྟར་བཅོས་པའི་སྒོ་ནས་རྙེད་པ་འཚོལ་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་མང་ངོ༌། །

丙一、识别世间八法：

如云：“世间法乃利与衰，誉与毁及乐与苦，称与讥为世八法。”只要处在世间轮回中，人人都非常容易具有，而且一切过患都来源于这世间八法，其后果极为严重。

贪图利益：自己不愿意贫穷而追求富裕，是所有凡夫都相同的。而且为此会做出作赞欲得、以利谋利、以权谋私等许多颠倒不善之举。

自己得到的小而不高兴，是因为对他人的富裕起了嫉妒心，因此造成了不必要的苦恼。此种现象在所谓的大修行人当中也会出现，依法的形象谋求私利的也不少。

ཡང་གྲགས་པ་ཆེ་ན་དགའ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་དག །ཆེ་གེ་ཞིག་ནི་རིགས་དང་རུས་དང་ཆོ་འབྲང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྟོབས་དང་འབྱོར་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གཞན་གྱི་གླེང་བ་རྣ་ལམ་དུ་ཐོས་པ་ན་ཡིད་དགའ་ཞིང༌། རང་གི་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་ལམ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བསམ་པ་ཁོ་ནས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། འབད་པ་དུ་མས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། གཞན་དག་དེ་ལས་བཟློག་པའི་མི་སྙན་སྣ་ཚོགས་སྒྲོག་པ་ཐོས་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་ཞིང་མྱ་ངན་གྱི་ཟུག་ངུས་ནོན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བསྟོད་པ་ནི་རང་གི་ཡིད་ལ་འབབ་པའི་ཚིག་དངོས་དང་བརྒྱུད་པ་གང་གི་སྒོ་ནས་ཡིད་སླུ་བར་བྱེད་ཅིང༌། དེ་དག་ལ་དགའ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ། སྨད་ར་དང་མི་སྙན་པའི་ཚིག་རྣ་བར་ཐོས་པས་ཟུག་ངུར་གྱུར་པ་དང་། བདེ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་སྡུག་བསྔལ་འདོད་པ་སུ་ཡང་མེད་ཅིང༌། སྐྱིད་པ་དང་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ལུས་ཐོག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བའི་ཚེ་ཡིད་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །

贪图荣誉：世间人耳闻有人谈论自己说，此人出生于高贵家族、家世显赫，是有钱有势之人时，立刻就高兴起来。由此自己也会认为如何如何的了不起，而且以此为动机，所有的威仪就会往这个方向百般努力。与此相反，如果耳闻有人以各种言辞毁谤自己，心里就非常不高兴，进而会产生痛苦。

贪图称赞：无论是直接还是间接，只要听到自己喜欢的话语，情绪就会波动，对此将会生起欢喜心。如果耳闻讥讽和不好听的话语，则立刻会产生痛苦。

贪图安乐：这世上没有一个愿意痛苦的人，而人人都只追求幸福安乐，当身体上感受到疼痛时，心里就忍受不了。

གཉིས་པ་ནི་དེ་དག་གང་ལ་འབྱུང་ན། བདག་གཞན་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ་ཡང་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་ལ། གསུང་རབ་སྤྱིའི་བརྡ་ལས་མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། བདག་ཡོད་ནས་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང༌། །ཞེས་པ་དང༌། དེ་མ་རིག་སྟེ་དེ་ལས་ཆགས། །དེ་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་འབྱུང་ཞེས་དང༌། དམ་པའི་ཆོས་སྡུད་པ་ལས། སེམས་ཅན་འབྲིང་དང་ཐ་མལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་དག་མ་རིག་ལས་བྱུང་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་དང༌། མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་བ་དེར་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་འབྱུང་ཞིང་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་པོར་བྱ་བའི་ཆོས་བརྒྱད་པོ་འདི་ཙམ་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ལ། འདི་རྣམས་སྤྱོད་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་འདི་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བར་རིགས་ཤིང༌། དམ་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་མི་བྱའོ། །

丙二、八法如何产生？

此等因自他二取而产生，也是因自我执着而产生，亦是因不知诸法实相而产生，这在佛经中普遍称之为无明。法称菩萨云：“有我则知他，我他分执嗔。”又云：“无明彼彼贪，从彼起嗔等。”《般若摄颂》亦云：“所有上中下有情，佛说皆由无明生。”只要是无明引起的，就会出现非理之事，即所有世间人所追求的东西，均可归纳为世间八法中。行持世间八法是世间人的事情，并非圣贤人所行，因此这不叫行持佛法。

ཉེས་པ་མཐའ་དག་མ་རིག་པའི་སྟེང་ན་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་དེ་དག་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པ་ན། མངོན་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཡང་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང༌། མི་འོང་བ་མཐོང་ན་སྡང་བ་དང༌། རང་ལས་ལྷག་པ་མཐོང་ན་ཕྲག་དོག་པ་དང༌། རང་ལས་དམན་པ་མཐོང་ན་བརྙས་པ་དང༌། དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་གི་དབང་གིས་བདེ་ན་དགའ་ཞིང༌། སྡུག་བསྔལ་ན་མི་དགའ་བ་གཙོ་བོར་སྐྱེད་པར་བྱེད། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྙེད་ན་དགའ་ཞིང་མ་རྙེད་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། ང་རྒྱལ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ན་དགའ་ཞིང་སྨད་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། ཕྲག་དོག་གི་སྒོ་ནས་གྲགས་ན་དགའ་ཞིང་མ་གྲགས་ན་མི་དགའ་བ་དང༌། དེ་རྣམས་གཙོ་ཆེ་བར་འབྱུང་བ་དེ་དག་ཀྱང་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལུགས་སུ་འབྱུང་བས། རྐྱེན་དག་དང་འགྲོགས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བ་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ། །

乙二、易出现的门中引导断除：

一切过患在无明中随眠的状态下存在，当遇到外缘时就会显现出来，即看到悦意的对境时则生起贪欲、看到不悦的对境时则生起嗔恨、看到比自己优秀的人则生起嫉妒、看到比自己弱小的人则生起傲慢和歧视。

再者，于嗔恨的门中喜欢安乐，而不喜欢痛苦；于贪欲的门中喜欢利益，而不喜欢衰败；于傲慢的门中喜欢被称赞，而不喜欢被讥讽；于嫉妒的门中喜欢被赞誉，而不喜欢被毁谤。

出现此等现象，其主要原因是对轮回中的世间人而言。这是顺着世间的规律，而且随着各种外缘而引起的，因此非常容易出现世间八风。

དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་གྲུབ་པས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེ་ཆེན་པོ་འབར་བ་དང༌། ཆུ་འཁྲུག་པ་དང༌། རླུང་གཡོ་བ་སོགས་དུས་ལས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་གཞིག་པར་དཀའ་བ་དང༌། ཉེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་པར་གནས་ཤིང༌། རང་བཞིན་མ་ཤེས་པ་དང༌། ཐབས་མི་མཁས་པ་དང༌། གཉེན་པོ་སྟོབས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཤིང༌། ཤིན་ཏུ་མི་བསྲུན་ལ་གདུལ་དཀའ་བའི་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །

丙三、难以断除的门中引导断除：

如此难以对治的世间八风，是从无始以来所积累下来的习气力形成的，即如同正在燃烧的大火、奔腾的大河、强烈的暴风，确实难以抵挡世间八风的攻击。由此带来的过患是极为严重的，这是因为不认识八风的本质、不善巧对治、对治法弱小等原因。因此，凶恶的世间八风就很难被制伏。

གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཞེས་པ་ནི། སྤྱིར་ལམ་འདི་སྤོང་བའི་ལམ་མ་ཡིན་ཡང༌། སྤང་བྱའི་རྩ་བར་ངོས་འཛིན་པར་བྱ་བའི་སླད་དུ་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། ཆེད་དུ་སྤང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་བརྒྱད་པོ་དེ་ཡང་བསྡུ་ན། དགའ་མི་དགའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་འདུ་ཞིང༌། དེ་ཡང་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། ཐབས་ལ་མཁས་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན། སྤང་བར་བྱ་ཞིང་དེ་མ་ཤེས་ན་གྱི་ནར་འཁྱམས་པའི་དབང་གིས། རབ་ཏུ་དཀའ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །

甲二、如何断除分二：乙一、引导道之前行；乙二、引导道之正行。

乙一、引导道之前行：

总的来说，此道并非断灭之道，但是为了识别所断之根本，因此称之为断，而并不是说特意的断除。

若是归纳世间八法，可以归纳为喜和怒两种分别心当中，即二取分别心的本质。因此，如果善巧全面的认识其本质，就可以断除。如果不认识其本质，那么就成了所谓的凡夫，因此很难断除。

དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན། དུག་གི་སྡོང་པོ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་ལ་སོགས་རབ་ཏུ་བཅད་ཀྱང༌། རྩ་བར་འབྱིན་པར་མ་ནུས་ན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་རིགས་སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཟིན་ན་དུག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ཙམ་དང༌། རྨ་བྱ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཐོག་མ་ནས་ཟས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པས། ཉེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། ལུས་ཟུང་བསྐྱེད་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལྟར། མན་ངག་ཟབ་མོའི་གནད་དང་ལྡན་པ་ནི། ཆེད་དུ་མི་སྤོང་བའི་ལམ་ལ་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བ་དང༌། དེ་ཉིད་རྩལ་དུ་ཤར་བ་དང༌། དེའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །

那么为何如此呢？举例来说，有毒的树上所长的树枝和树叶再怎么砍伐，如果不将树根拔出来的话，其树枝和树叶还是会继续生长出来。

对此，如果持明者的咒语力被摄受，那么就不会产生毒性。比如说，孔雀等特殊动物原本是食用有毒食物，但是它们不仅不会中毒，还能由此增强体力。

同样，如果具有甚深的秘诀法要，则不需要特意去断除，而能无劳的自然解脱。即障碍显现为助力，并且次第了知其本性，进而彻底能够了悟。

དེ་ལ་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་ནི། སྨན་པ་མཁས་པའི་སྨན་རྐྱལ་ན་སྨན་གྱི་རིགས་མི་འདྲ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་ཀྱང༌། སྨན་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནད་པ་ཞིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་རྫོགས་པ་གཏོང་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། ནད་རིགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ་ཡི་གཉེན་པོར་སྨན་གྱི་རིགས་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ་སྤྱད་པས། ནད་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ཆོས་མཚུངས་པ་ལྟ་བུ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐལ་པ་དང་རྗེས་སུ་འཚམས་པར་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་གྲངས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་གྱི་བློས་གཞལ་བ་དང་བསམ་པ་དང་ཚད་བཟུང་བར་མི་ནུས་པས། ཤིན་ཏུ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །

实修的方法，比如说，精通医学的医生虽有许多不同的处方药，但并不是所有的药同时开给同一个病人。而是针对不同的病人开出不同的处方，对症下药，治好疾病。

同样的道理，遍智一切者以善巧方便，根据不同的根基宣说不同的法，因基施教，因而形成了无量法门。然而，佛所说的无量法门，以众生的心，是无法衡量和把握的，故而称之为无量无边之波罗蜜多。

འདི་དེ་དག་གི་ཉིང་ཁུར་གྱུར་པ་སྙིང་པོའི་ཐེག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ། འཇུག་པའི་རིམ་པ་ནི། རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་མ་བལྟོས་པ་དང༌། ཟབ་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དང༌། མན་ངག་གི་མིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པར་སླ་བ་དང༌། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འཇུག་ངོགས་ཡིན་པས། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། །

此法便是上述无量法门的精髓要义，从无上密乘中入手，修行之次第不依于广大，而是依于甚深之自性，并且具有秘诀慧眼，故而容易了悟，堪为诸有缘者所行，极为殊胜。

乙二、引导道之正行分七：丙一、现象于心一味；丙二、心于幻化一味；丙三、幻化于缘起一味；丙四、缘起于空性一味；丙五、空性于双运一味；丙六、双运于无二一味；丙七、无二于普遍一味。

དང་པོ་ནི། སྣང་བ་སེམས་སུ་རོ་མཉམ་པ་ལ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུག་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། །དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་ནི། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་འཁྲུལ་པའི་བློ། །ཞེས་པ་དང༌། འཇམ་དཔལ་ཞལ་ལུང་ལས། ཐོགས་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས། །རྣམ་སྤྲུལ་ཐག་པའི་སྦྲུལ་ལྟ་བུ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་ནས་མ་རིག་པའི་ལིང་ཐོག་གི་མངོན་པར་བསྒྲིབས་པ་ལས་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་ཤིང༌། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་གཞན་དབང་དུ་འགྱུར་བ་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་དག་ནི་རང་གི་སེམས་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང་ཡོད་པར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་རོ་མཉམ་པ་དང༌། མངོན་སུམ་ལ་བརྟེན་ནས་རོ་མཉམ་པ་དང་གཉིས་ལས།

丙一、现象于心一味分二：丁一、依梦境而一味；丁二、依现实而一味。

《楞伽经》云：“如是识种子，动转见境界，愚夫妄想生，如为翳所翳。”《文殊师利言教》中云：“因无始习气，如见绳为蛇。”从无始以来，因无明的白翳障所障蔽，就出现了各种迷乱的分别心，由此被虚幻的假相所蒙蔽，失去了自由。所见一切现象除了自心以外，无任何事物，这只是自心执取外境而已。

དང་པོ་ནི། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ། རྙེད་པ་ཆེ་ཆུང་དང༌། གྲགས་མ་གྲགས་དང༌། བསྟོད་སྨད་དང༌། བདེ་སྡུག་གི་སྣང་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་བསླངས་བ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་ཟད་ཀྱི། གཉིད་སད་པའི་ཚེ་ཞེན་བྱ་དང་ཞེན་ཡུལ་གཉིས་ཀ་དོན་ལ་མེད་ལ། སྐྱེ་བུ་དེའི་བློ་དོན་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་དགའ་མི་དགའི་སྣང་བ་འཆར་བ་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཞིང་འབྱུང་ལ། སེམས་ལས་ལོགས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་ཡང་རྗེ་གླིང་རས་པའི་ཞལ་ནས། མདང་རྨི་ལམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ། །སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པའི། །སློབ་དཔོན་ཞིག་ལགས་ཏེ་གོ་ལགས་སམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །

丁一、依梦境而一味：

比如说，在做梦时，梦中所出现的利、衰、誉、毁、称、讥、苦、乐等种种现象，只是自己的心性中显现出来的迷乱现象。当从梦境中清醒过来时，事实上所贪和能贪两者均不存在，而且做梦的人又开始出现新的感受，进而出现喜怒哀乐之现象。

同样，见闻一切法皆是由自己的意识所变现出来的种种现象，心外无一物。岭钦日巴云：“昨夜之梦境，现象指为心，阿阇梨知否？”

གཉིས་པ་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་བ་ལ་བརྟགས་ཏེ་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། རང་ཅི་བདེ་བའི་ངང་ནས་འདི་ལྟར་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །གཡས་ཕྱོགས་ནས་ལྷའི་བུ་དང་བུ་མོ་མང་པོས་ལྷ་དང་མིའི་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་མཆོག་ཏུ་བཟང་ཞིང་གྱ་ནོམ་པ་མང་པོས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསྟོད་ར་དང་སྙན་ཚིག་མང་པོ་བརྗོད་པ་དང༌། ལུས་དང་སེམས་ལ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་མ་བྱེད་པར་མོས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དགའ་མི་དགའི་བསམ་པ་སྐྱེའམ་མི་སྐྱེ་བརྟག་པར་བྱ་ཞིང༌། སྐྱེ་ན་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་སྣང་ཙམ་མ་གཏོགས། ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་འདུག་གམ་མི་འདུག ། སྣང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་སུ་ཕན་བཏགས་པ་དང༌། གནོད་པ་འདུག་གམ་མི་འདུག་མཉམ་དུ་བརྟགས་ལ། དེ་སེམས་སྣང་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་ཚེ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་བྱའོ། །

丁二、依现实而一味：

在轻松的状态下如此观想：在右边，由众多天子和天女供养着天上人间各种美好的饮食资具，并说着许多悦耳的称赞话语，同时做着对身心上引起快感的各种姿势。

于是观察：对此是否产生欢喜心？如果产生，则继续观察：所生之对境除了自心之显现外是否存在？这所有心里的现象，事实上对自己是否有利？或是否有害？当了知此等除了心的现象外，而无一物时，其它见闻一切法也是以同样的方式依此观修。

འདི་ལྟར་དུ་སེམས་པར་བྱ་སྟེ། སྔར་གྱི་ལྷའི་བུ་དང་བུ་མོ་དེ་དག་སྐད་ཅིག་གི་བདུད་དང་སྲིན་པོ་དང༌། ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་མི་བསྲུན་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་པ་དང༌། མི་སྙན་པའི་སྨོད་ཚིག་སྣ་ཚོགས་ངག་ཏུ་སྒྲོག་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསམ་ལ། དེ་དག་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་ཡང་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་པ་དང༌། སེམས་ལས་སོགས་སུ་མ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་ཏེ། བཞི་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང༌། ཡང་ལྷ་མོ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་སེམས། བདུད་ཡིན་པར་བསྐུར་པ་འདེབས་པ་ཡང་སེམས། དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ཡང་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་ཅིང་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། །

再如此观想：之前的天子和天女于一瞬间变成极其凶恶的罗刹、妖魔等食肉鬼的形象，用各种各样的兵器攻击自己，并且口中喊着各种攻击毁谤的言辞。

此时，如果了知此等现象仅仅是唯心所现、唯识所变，是迷乱的现象，心外不成一物，则解除了增益，如此以四种轮流的方式观修。

于是再确定，所谓天女的捏造者也是心，所谓妖魔的捏造者也是心，对此进行破、立者亦是心。

ལས་སྣང་གི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་སེམས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་ལས་ལས་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས། འགྲོ་བ་མ་ལུས་ལས་ལས་སྐྱེ་བར་གསུངས། །སེམས་སྤང་ནས་ནི་ལས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང༌། ལས་སེམས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ལས་དགེ་སྡིག་གི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་གསུངས་ཞིང༌། བྱེད་པ་པོ་ནི་སེམས་ཙམ་ཡིན་པར་རྟོགས། །ཅེས་གསུངས་པས་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས། འཁོར་འདས་སེམས་སྣང་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཕལ་ཆེར་མཚུངས་ཀྱང༌། རྗེས་མཐུན་པ་ཙམ་དུ་གནས་པ་དང༌། མ་རྫོགས་པ་དང༌། དེ་ལས་བརྒལ་བའི་དབང་གིས་སེམས་ཙམ་ཞེས་ཐ་སྙད་མ་སྦྱར་བ་ཟད་ལ།

以业相的门中现象抉择为心：如云：“种种世间由业生。”又云：“经说众生由业生，心已断者业非有。”世亲菩萨亦云：“诸业由心造。”善业和恶业之造者唯有自己的心。又云：“了知造者唯有心。”在如此的门中承认轮回和涅槃皆为心的现象，是大部分的宗派相同的。但因为其一份相同、不圆满、与此超越等缘故，不称为唯识。

དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་རུང་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཚེ། དགེ་སྡིག་གང་རུང་དུ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པས་བག་ལ་ཉལ་དུ་གནས་པ་ལ་ལུང་མ་བསྟན་ཞེས་བརྗོད་པར་ཟད་ལ། མངོན་དུ་གྱུར་བ་ན་དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་ལས་གཞན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། དགེ་སྡིག་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བླང་དོར་དུ་བྱ་བའི་གཞི་ཡང་དགེ་སྡིག་གཉིས་ཡིན་ལ། བྱེད་པ་པོ་ཡང་ཐོག་མའི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པས། བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་དྲི་མ་བསལ་བ། འཁོར་བའི་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། །

其中心的行为分善业、恶业、无记业三种。无记业时善恶均不成熟，即处于随眠的状态，故称为无记业。业一旦成熟了，则属于善业或恶业，除此之外并没有第三蕴。因此，业均可归纳为善业和恶业当中。

由此可知，所取和所舍即是善心和恶心，而能取和能舍者也是心。因此，能取、所取、取的安立，仅仅是心的捏造（无中生有）。

因此，清净内心上的增损垢染，才能解脱轮回中的各种戏论。

འཁྲུལ་སྣང་གི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་སེམས་སུ་སྒྲུབ་པ་ནི། རབ་རིབ་ཅན་གྱི་མིག་ལ་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་དང༌། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལྟར། ཇི་ལྟར་ནད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས། ཡུལ་ཅན་དབང་ཤེས་ལ་སྐྱོན་ཞུགས་པའི་ཚེ། དམིགས་ཡུལ་ལ་སྐྱོན་ལྡན་དུ་སྣང་བའི་བློ་བྱུང་ཡང༌། བློ་དེ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་ཕྱིར་ལོག་ཤེས་ཡིན་པར་གསལ་ལ། མཐུན་སྣང་དུགྲུབ་པ་མེད་པར་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིས་བསླང་བ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཆུ་འབབ་ཀླུང་ལ་ཡི་དྭགས་རྣག་བློ་དང༌། །རབ་རིབ་ཅན་དོན་དབང་པོ་མེད་བློ་དང༌། །མདོར་ན་ཕྱི་རོལ་ཤེས་བྱ་མེད་དེ་བཞིན། །བློ་ཡང་མེད་ཀྱིས་དོན་དེ་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུང་ཞིང༌། མཐུན་པའི་དཔེ་ནི། ཆུ་རྒྱུན་གཅིག་ལ་རིགས་དྲུག་སྣང་ཚུལ་དང༌། མྱོང་བ་ཐ་དད་པར་གནས་པ་ལུགས་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །

以幻象的门中现象抉择为心：如翳障眼的视觉上出现乱发，以及一个月亮视为两个月亮的根识一样。由于身病等缘故，当主观根识出了问题时，虽然所缘境上看到了过患，但其意识也非量（真实），故而了知了颠倒意识。这似同喻上尚不成立，纯粹是自我执着的心所建立起来的。如云：“如鬼河当脓，翳障眼根识，所学皆无有，如是心亦无。”比如说，同样的一条河，六道众生各自所看到的都不一样，而且各有各的感受。

གཞན་ཡང༌། སྐྱེས་བུ་ཞིག་ལ་དགྲ་གཉེན་བར་མ་གསུམ་གྱིས་གཅིག་ཏུ་བལྟས་པའི་ཚེ་ན། མཐོང་བ་ཐ་དད་འབྱུང་བ་ནི། སེམས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པའི་འཇུག་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དང༌། དོན་ལ་དགའ་མི་དགའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། སྣང་ཙམ་དུ་མ་འགག་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སྣང་གི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་སེམས་སུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པའི་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་རང་འགའ་མར་སྤྱོད་པའི་སྐྱེ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་ལུས་སེམས་རྣལ་དུ་འབེབས་པའི་ཉམས་ལེན་ལ་འབད་པས། རགས་པའི་ཕུང་ཁམས་ལ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྐྱེན་གྱི་དང་བར་གྱུར་པ་ན། སྲ་ཞིང་འཐས་པར་སྣང་བ་ལ་སོགས་ཐ་མལ་གྱི་སྣང་བ་མི་སྣང་ཞིང༌། དུ་བ་ལྟ་བུ་དང༌། སྨིག་སྒྱུ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཞིང༌། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚེ་སྲ་བ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱི་མས་གསལ་ཞིང༌། ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་སྣང་ཡིན་པ་ལ་བསྙོན་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །

再比如说，仇人、亲人和陌生人同时一起看一个男子时所出现的不同看法，皆是分别心的捏造。事实上喜、怒之分别心，其自性尚不成立，而且现而不灭。

以觉受的门中现象抉择为心：从无始以来的习气所引起的迷乱现象中，有的逆行者精勤实修平静身心的修法。以此为缘，清净了粗大的蕴、界，进而不再显现坚固的平凡现象，而是只显现类似烟雾和阳焰的现象。

当感受时，其坚固的现象真实性不成立，这在下文中会有细述。后者是瑜伽士的现量中真实不虚的量，因此毫无疑问，这是瑜伽士的心理境界。

丙二、心于幻化一味：

在《那若六法》的幻身修法中有讲解。

丙三、幻化于缘起一味：

如《缘起法》的引导文中讲解的一样。

丙四、缘起于空性一味：

如《大手印》的离戏瑜伽时讲解的一样。

丙五、空性于双运一味分三：丁一、乐空于双运一味；丁二、现空于双运一味；丁三、明空于双运一味。

དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང༌། མ་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་རེ་རེ་བཞིན་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་དང་རྟེན་བྲེལ་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ། སྟོང་པ་ཉིད་མེད་པར་དགག་པའི་རྣམ་པར་མ་ཡིན་པར། དེའི་མདངས་བདེ་བ་དང༌། གསལ་བ་དང་རིག་པའི་ངོ་བོར་འཆར་ཞིང༌། ཇི་ལྟར་ཤར་བ་དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རོ་མཉམ་དུ་གྱུར་པས། དེའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན། དུས་གསུམ་གྱི་སྣང་བརྙན་ཐམས་ཅད་རྩལ་དུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ། །

丁一、乐空于双运一味：

所谓的痛苦、实执、无明等，一一的抉择为缘起幻化和缘起性空。此时所说的空性并不是指无遮的空性，而是能够显现于乐、现、明的自性，而且所显现的一切现象，皆是于自性清净的空性一味。因此，在此境界中，如果安住于平等住，则一切三时之形象皆能显现为力。

དེས་རང་བཞིན་བདེ་གསལ་ནི། རྟོག་པ་གསུམ་དང༌། རྣམ་འགྱུར་དུག་གསུམ་མ་སྤངས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ནི། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་གསུམ་རང་གནས་དྭངས་མ་ལས་དངོས་སུ་མྱོང་བའི་རིམ་པ་ལྟ་ཞོག ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གོ་སྤྱི་འདི་ཙམ་ཞིག་འཆར་དགོས་པར་མངོན་ནོ། །

其自性乐明，则具有三种分别心，与其形象三毒烦恼尚未断除的状态并不矛盾。这种情况，不仅是亲自体会气脉明点原处清净的过程，在观修生起次第的时候也应当要有这样的体验。

དེ་ཡང་སྣང་སྟོང་དང་རིག་སྟོང་སོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང༌། སྣང་བ་དེ་ཡང་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་སྣང་བར་བྱེད་པས་ན་རྟེན་འབྲེལ་དང༌། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་བརྟགས་ན་ངོས་གཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུམ་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པའི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་མོད། གང་དང་གང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དང༌། དེ་དང་དེར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཟུང་དུ་འཇུག་ཚུལ་ནི། ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་ལྟ་ཞོག །རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་གསུམ་དང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་མན་ཆད་དུ་ཡང་སྦས་པའི་དོན་ཡིན་པས། རྫོགས་རིམ་ཟབ་མོ་ཁོ་ནའི་བརྡ་ལས་ངེས་པར་བྱའི། དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རིམ་པ་ཁོ་ན་མངོན་དུ་བྱའོ། །

丁二、现空于双运一味；丁三、明空于双运一味。

显现于现空双运和明空双运，则如同幻化。而所现也是依缘而显现，故而为缘起。当它显现时，如果去观察，则远离了一切辨认。以上三种理论，出现在共同乘所有道次第当中。但是，关于如何双运、如何俱生等具体的双运方法，不仅在共同乘，就连三个下部密乘以及生起次第的修法中也讲解得并不明确。由此可知，这仅仅是甚深圆满次第的修法，因此，应当要把握好其修行之次第。

འདི་ལ་འགའ་ཞིག་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནས་བཤད་པའི་ཞུ་བདེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱས་འདེབས་པ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ནི། མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་གཅིག་གིས་གཅིག་འདོར་བའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་བྱའི་ལམ་གྱི་སྙིང་པོར་བཟུང་བས་ནོངས་པར་སེམས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་ཞེ་ན། རང་གི་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན། བརྟགས་ན་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང༌། དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང༌།

对此，在密乘中所讲的融乐俱生智慧判断为无遮五蕴的空性，而误认为是乐、空双运。这是将无遮和非遮彼此抛弃的状态当成了所依修道之要点，是错误的观点。

那么如何修持呢？应当安住于心的本性上，观察时也无二取之分别心，由此就无有二谛等一切分别执持的心，故而为俱生。

དེ་ཡང་ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་འཛིན་པའི་བློའི་མུ་གང་ལ་ཡང་བརྟེན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དཔལ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལས། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། ཞེས་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལྡན་ལྟ་བུ་གསུང་ཞིང༌། དེ་གསུམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྒྱས་འདེབས་བྱ་གདབ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རང་གྲོལ་བ་སྟེ།

任何时候都不依于任何执着偏倚的分别心。如《无垢光》云：“圆满次第乃不分别、无所分别、无任何分别。”具有如此之三种性相，于这三种性相无二无别的修持，由此能够解脱所修能修等一切戏论。

དྲུག་པ་ཟུང་འཇུག་གཉིས་མེད་དུ་རོ་མཉམ་པ་ནི། ཟུང་འཇུག་གི་སྐད་དོན་མུ་ག་ན་ཏྲ་ཝ་ཞེས་པ་མུ་ག་ནི་ཟུང་འཇུག་ན་ནི་དགག་ཚིག་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་རོ་མཉམ་པ་དེ་བླ་མའི་མན་ངག་གི་གསང་རིག་པར་བྱ་བ་ལས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་མེད་གནས་སུ་ཤེས་རབ་དང༌། །དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གཉིས། །བློ་དང་ལྷན་ཅིག་གང་གྱུར་པ། །ནམ་མཁར་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་དུ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །

丙六、双运于无二一味：

双运的梵音为“木噶拿扎瓦”。其中“木噶”是双运；“拿”是否定词。合起来是“于无二双运”之意。

也就是说，因获得上师的秘诀要点，彻底证悟了一切法本来与自己俱生一味。如云：“无我大智慧，无缘大慈悲，哪个生于心，如空入虚空。”

བདུན་པ་གཉིས་མེད་ཁྱབ་གདལ་དུ་རོ་མཉམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། འཁོར་བ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང༌། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་སྲིད་ཞིའི་རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་འཆར་བས་འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་དང༌། རང་བཞིན་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་ཤིང་རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་འཆར་བས། སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པ་རོ་མཉམ་པ་དང༌། རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་རྩལ་དུ་འཆར་ཡང༌། ངོ་བོའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མ་འདས་པའི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་རོ་མཉམ་པ་དང༌།

丙七、无二于普遍一味：

如此证悟的瑜伽士将任运成就一切轮回法之本质即涅槃，而自性光明显现出种种有、寂之现象，故而轮涅无二无别的一味了。

自性一切不可得，但是能显现种种相，故而现空无二无别的一味了。

从证悟的角度来说，虽然各种世俗的现象显现为力，但从自性的角度来说，这不离于胜义谛，故而二谛无二无别的一味了。

སྨྲ་བསམ་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་དགག་པ་མི་འགལ་ཞིང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་པ་དང་མི་འགལ་བས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་དང༌། གཤིས་ཅིར་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་གདངས་ཅིར་ཡང་འཆར་བས་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་དང༌། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་ཤིང་ཐམས་ཅད་གྲོགས་སུ་འཆར་བས་བདག་གཞན་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་དང༌། སྤང་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་གཉེན་པོ་ལོགས་སུ་མི་ཚོལ་ཞིང་སྤང་གཉེན་དབྱེར་མེད་དུ་རོ་མཉམ་པ་དང༌།

远离一切言语和思维的行境，故而“破”也不矛盾。一切法无不圆满，且任运成就，故而“立”也不矛盾，因此破和立无二无别的一味了。

本性空无中显现种种现象，故而有与无无二无别的一味了。

本质不离于自性，而且一切显现为助缘，故而自他无二无别的一味了。

所断的本质尚不成立，无需另外寻找对治法，故而所断和对治法无二无别的一味了。

ངོ་བོ་གང་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་འགྱུར་བས་ཉམས་རྟོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་དང༌། དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཤིང༌། རོ་གཅིག་དུ་མར་འཆར་བས་ཆོས་ཅན་དང༌ཆོས་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མདོར་བྱས་ཙམ་ཞིག་བཀོད་པའོ། ། ། །ཤུབྷཾ།

本质上无有变化，形相上却有种种变化，故而觉受和证悟无二无别的一味了。

了悟众多即一味，一味显现为众多，故而有法和法性无二无别的一味了。

以上便是简易的方法。愿吉祥！

第二世嘉旺竹巴法王——嘉旺曲杰著。古普·钦哲仁波切译，陈润泽居士和朱红霞居士校对汉文。